Tour Soubirane

De torenpoort van Cardalhac en de torenpoort van Soubirane zijn overgebleven van de in 1208 geattesteerde stadsomheining, die waarschijnlijk in de 12e eeuw is gebouwd op initiatief van de prior van Villeneuve ter bescherming van de inwoners en de bezittingen van de sauveté, die na de Honderdjarige Oorlog opnieuw is bewerkt

De Soubirane (Sobirana) toren of porte d'Amont, en de Cardalhac toren, samen met de Manhanenque en Echorenque poorten, gelegen aan het einde van de sauveté en die beide inmiddels zijn verdwenen, vormden de belangrijkste verdedigingswerken van de stad tijdens de middeleeuwse periode. De toren van Soubirane, gebouwd in 1486 op de plaats van een eerste bouwwerk en volledig polyvalent, werd vervolgens aangepast voor bewaking, voor de verdediging van de stad, voor de opslag van voedsel en wapens, en diende als gevangenis. De monumentale toren van Soubirane, die in het oosten uitkijkt op de weg naar Rodez en de toegang tot de bastide afsluit, was een prominent stedelijk symbool.

Dit enorme verdedigingswerk van essen- en kalksteenpuin, toegankelijk via een wenteltrap, was aangepast aan de artillerie, zoals blijkt uit de kanonpoorten aan de hoofdgevel, en werd aan de westkant uitgebreid met een houten galerij (hourdage), opgetrokken op stenen consoles met uitsteeksels. Dit apparaat maakte het mogelijk om de toegang tot de Place des Conques te controleren en zo nodig te schieten. Op de eerste verdieping van de toren woonde een bewaker, die belast was met het openen en sluiten van de zware deuren en het bedienen van de lier die de twee houten eggen activeerde die als stopelementen werden gebruikt. Een mangat werd gebruikt om projectielen, bezittingen en voedsel naar boven te brengen, de doorgang te bewaken en bevelen te roepen. De poorttoren werd waarschijnlijk ook gebruikt als tolhuis, omdat hij kon worden gebruikt voor bewaking, om indruk te maken op de vijand en om het verkeer tegen te houden, zelfs tijdens epidemieën.