Chapelle d'Aurelle

De Chapelle d'Aurelle, gebouwd in de 14e eeuw, vervolgens gerenoveerd door een team vrijwilligers en in de jaren 1980 op de monumentenlijst geplaatst, herbergt een kolonie van de "grote rhinolophus", een beschermde vleermuissoort.

Vandaag de dag is het de grootste broedkolonie van deze soort in Occitanie.

Bij gemeentelijk besluit wordt de kapel van Aurelle van 1 mei tot 30 september 2026 voor het publiek gesloten

om een kolonie vleermuizen (Grote Rhinolophe) te beschermen tijdens het broedseizoen, in overeenstemming met artikel L411-1 van de

Milieuwetboek, dat de vernietiging of verstoring van beschermde soorten verbiedt.

Deze locatie is van groot ecologisch belang op regionaal niveau voor deze strikt beschermde soort.

De kolonie wordt bewaakt door real-time videobewaking.

Wanneer de kapel gesloten is:

Een virtuele rondleiding door het interieur van de kapel is beschikbaar op smartphone. Om dit opmerkelijke historische monument te verkennen, scan je gewoon de QR-code. Je kunt het interieur ook bekijken via het luikje dat in de deur is ingebouwd.

Beschrijving van Chapelle d'Aurelle :

De oorspronkelijke kerk werd in 1382 op bevel van de landsheer verwoest. Ze werd het jaar daarop herbouwd in romaanse stijl en volgens hetzelfde eenvoudige plan: een enkel schip met 3 traveeën en een recht koor dat eindigt in een halfronde apsis. De as van het gebouw is niet perfect naar het oosten gericht, maar is iets naar het noordoosten gebogen om zich beter aan te passen aan de vorm van het terrein.

INTERIEUR:

Het schip is 4 m breed en heeft een spits tongewelf. De bogen rusten op een kroonlijst op een hoogte van 3,50 meter en stijgen tot 5,60 meter. De bestrating is erg eenvoudig. De traveeën zijn ongelijk in breedte, van 2 m 65 naar het koor toe tot 3 m 10. De dubbele bogen die de traveeën onderbreken worden aan de buitenkant ondersteund door stevige uitspringende steunberen. De decoratie, hoewel bescheiden, wordt rijker naarmate men dichter bij het altaar komt. Van een pilaster waarvan het snijwerk de vorm van de kroonlijst volgt tot een pilaster met een dubbele rol die wordt gedempt door halfzuilen. Het schip wordt aan de zuidkant verlicht door een smal, uitgespaard raam in de middelste travee. Aan de westkant verlichtte een klein laat raam de galerij boven de ingang, die nu verdwenen is. De rechtertravee heeft een smalle bank en een ingebouwde kast. Twee kleine openslaande ramen aan weerszijden zorgen voor weinig licht, wat moet zijn gecompenseerd door een lichtgevende witkalk. De polychromie van steen en pleisterwerk is hier en daar nog zichtbaar. De halfronde apsis, met een tongewelf, sluit het gebouw af aan de oostkant. Er is weinig over van het meubilair en de beelden: de doopvont en 2 altaarstenen, een met een dubbele uitsparing, de andere, gevonden in 1964, nog eenvoudiger met een kleine holte in het midden.

EXTERIEUR :

De buitenkant is net zo eenvoudig als de binnenkant. Open naar het westen heeft het portaal met spitsbogen dubbele voussoirs die neervallen op uitsteeksels waaruit eenvoudige, verweerde gotische zuilen tevoorschijn komen. Een gegraveerde steen met de afbeelding van de zon of een monstrans kan op één voet zijn teruggeplaatst. De houten bladen dragen de datum 1774. Boven de deur opent de gevel in een kleine erker met daarboven een menselijke figuur. De sterke uitsteeksels van de steunberen geven ritme aan de muur. De halfronde apsis rust direct op de rots. Een leistenen helling vormt de basis. Het metselwerk rijst dan op in zandsteen, met 2 half-gelede kolommen met eenvoudige basissen en kapitelen. Elementen van het oude, verwoeste gebouw zijn mogelijk hergebruikt, zoals de zandstenen in de gebogen panelen, die vermoedelijk afkomstig zijn van een oude Romaanse baai. Het geheel wordt bekroond door een uitstekende kroonlijst waarop het dak rust. Voordat het werd gerestaureerd, was het dak gemaakt van klei op de extrados van de gewelven, met daarop leisteen gehakt in schilfers. Het muur-klokkentorentje, of kam-klokkentorentje, gebouwd op de boog die het schip van het koor scheidt, heeft 2 bogen, elk ontworpen om een klok in te hangen, en een raamwerk bedekt met leisteen. Tijdens opgravingen in 1964 ontdekte de pastoor van Verlac de overblijfselen van een beeld van de Maagd en het Kind in de hiëratische houding die typisch is voor de Romaanse kunst. Een tweede beeld werd gevonden in het altaarraam. Het is gemaakt van beschilderde steen en staat rechtop. Het stelt St Clair voor, gekleed als bisschop met een alb en een kazuifel met 3 grote V-vormige plooien aan de voorkant. Hij draagt de mijter, houdt de bisschopsstaf in zijn linkerhand en zegent met zijn rechter. Op de sokkel staat in rode gotische letters: "S. CLAIR? IN RODE GOTISCHE LETTERS. De kerk dateert uit de 15e of 16e eeuw en staat sinds 1986 op de monumentenlijst. In de buurt van de kerk is een wegkruis verdwenen dat Christus afbeeldt aan de ene kant en de Maagd Maria gekroond door 2 engelen aan de andere kant, met een schacht met 4 figuren.

De klokken van Aurelle:

De klokkentoren-wand van Aurelle had 2 klokken, voor het eerst vermeld in 1524. In de 17e eeuw was er nog maar één over. De klok dateert uit de 16e eeuw en werd in 1938 op de monumentenlijst geplaatst. Er wordt gezegd dat de klokken tijdens de Revolutie door de Jacobijnen van St Geniez werden verborgen of vergeten. Het werd in 1816 op bevel van de prefect in de kerk van Verlac geïnstalleerd, maar op 30 januari 1817 door de inwoners van Aurelle verwijderd en met de wapens in de hand naar de kapel teruggebracht. In 1977 werd hij uiteindelijk geïnstalleerd in de klokkentoren van de kerk van Verlac. De klok, die tot nu toe heeft gereisd, draagt het opschrift: "AVÉ MARIA G(RATI)A PLENA D(OMIN)US TECUM". De klok is versierd met een kruis en het zegel van de stichter in de vorm van een amandel, met in het midden een bel en een onleesbare naam.

Tekst uit "St Pierre d'Aurelle" geproduceerd door de "Association des Amis d'Aurelle" (Uitgeverij Breet)