Exposition JC Leroux
JC Leroux - %AB Heu%BB Van 25 oktober tot en met 22 november 2026 %E0 in galerie La Cascade Vernissage op zaterdag 24 oktober %E0 om 18.00 uur
Eh, eh?,
Ik vertel jullie dat ik als kind geen mama en papa had (later trouwens ook niet). Dat kan jullie niets schelen, en jullie hebben gelijk.
Jullie zeggen dat ik volledig autodidact ben (nou ja, bijna dan). Ook daar geef je geen moer om, net zo min als om de bodem van een gootsteen met een kreeftenpoot.
Feit blijft dat ik schilder, ik schilder… net als jullie, net als mijn neef (die ik niet heb), net als mijn buurman die zijn zwembad opnieuw schildert.
Dit soort bezigheid heb ik als tiener (13, 14 jaar) opgepakt, tot op de dag van vandaag, op mijn drieëntachtigste, en zelfs nog langer.
Wat schilder ik? Een rituele vraag die mij al duizenden keren is gesteld, en waarop ik al duizenden keren antwoord: „Eh…“
JC Leroux „Een beetje over mezelf (en over anderen ook)“
Een typische tiener, zoals wij allemaal, rond de 14, 15 jaar, zonder echte passie (sport, verenigingen, meisjes, criminaliteit, enz., enz.). Niets van dat alles.
De enige bezigheid in die tijd: tekenen (het enige goede cijfer op mijn schoolrapport).
Het schilderen kwam in dezelfde periode op dankzij een oude kunstenaar die in zijn tijd bekend stond, die mij drie jaar lang elke week in deze kleurentechniek inwijdde.
Rond mijn 18e exposeerde ik op diverse salons in de omgeving van Parijs, waar ik hier en daar enkele prijzen en medailles in de wacht sleepte.
Op mijn vierentwintigste exposeerde ik in Parijse galeries.
Op mijn zevenentwintigste trouwde ik en besloot ik, in onderling overleg met mijn vrouw, het kunstenaarschap op te geven. De daaropvolgende vijfentwintig jaar volgde ik de ontwikkelingen in de schilderkunst, maar schilderde zelf niet meer.
Rond mijn vijftigste, toen de kinderen op eigen benen stonden, pakte ik voorzichtig de penselen weer op. Er volgden vijf stille jaren van herontdekking.
Vervolgens, in 1998, hervatte ik het exposeren op diverse locaties, waaronder Japan en Mexico.
Ik exposeer meerdere keren op Puls’Art (Le Mans) en op MacParis (Parijs).
Talrijke prijzen, waaronder de eerste prijs van Saint-Grégoire en de prijs van de Salon d’hiver in Lyon.
Ik werk al meer dan 10 jaar samen met een belangrijke galerie in Annecy, waardoor mijn klantenkring zich heeft uitgebreid naar Zwitserland, Duitsland en Italië.
Ik blijf nog steeds exposeren.
